خابران/در مسیر توسعه منطقه‌ای، آنچه بیش از هر چیز به آن نیاز است، «شفافیت» و «تداوم عملکرد» است؛ اما آنچه امروز در فضای عمومی رامهرمز و رامشیر شنیده می‌شود، حکایت از وضعیتی متفاوت دارد. سه سال از آغاز فعالیت نماینده این دو منطقه در مجلس سپری شده و اکنون، زمان آن فرا رسیده است که میان «وعده‌های انتخاباتی» و «دستاوردهای ملموس» یک ارزیابی دقیق صورت گیرد.
در دوران مبارزات انتخاباتی، پروژه‌هایی نظیر «احداث بیمارستان نفت» و «توسعه اشتغال در پتروپالایش ابوالفارس و فولاد مربچه» به عنوان ستون‌های اصلی وعده‌ها مطرح شدند. اما با گذشت نزدیک به سه سال، این پروژه‌ها در کجای مسیر توسعه قرار دارند؟ چرا وعده‌ی «دیدارهای بدون تشریفات» با واقعیتِ «دوری از مردم و حضور محدود در جلسات عمومی» جایگزین شده است؟
بخش حساس و نگران‌کننده در این میان، بحث «شفافیت در مدیریت پروژه‌ها» است. گزارش‌های رسیده از میان حلقه فعالان محلی نشان می‌دهد که فرآیند اجرای پروژه‌ها و تخصیص فرصت‌ها، به جای تمرکز بر عدالت اجتماعی و اشتغال‌زایی گسترده، به سمت گروه‌های محدود و مشخصی سوق یافته است. این موضوع، علاوه بر ایجاد حس بی‌عدالتی، باعث شده تا بسیاری از چهره‌های کلیدی و تاثیرگذار که در مسیر پیروزی نماینده نقش داشتند، امروز خود را از جریان اصلی تصمیم‌گیری‌ها حذف‌شده ببینند.
بنابراین، پرسش اصلی جامعه رامهرمز و رامشیر این نیست که «چه وعده‌ای داده شد؟»، بلکه این است که «چه پروژه‌ای در حال اجراست؟». آیا پروژه‌های جاری با همان شفافیتی پیش می‌روند که در روزهای انتخاباتی وعده داده شده بود، یا قرار است مسیر توسعه با تمرکز بر منافع گروه‌های خاص، از مسیر اصلی خود منحرف شود؟ مردم اکنون به دنبال پاسخ‌هایی در قالب «عملکرد» هستند، نه «سخن».
