اختصاصی پایگاه خبری تحلیلی خابران _ رامشیر/اهواز ؛ در حالی که توسعه زیرساخت‌های ارتباطی، ستون فقرات اقتصاد هر منطقه‌ای محسوب می‌شود، جاده حیاتی رامشیر به اهواز (بخش حد چارات تا بیت‌صیوان) با تصویری متناقض از «وعده‌های اصلاح» و «واقعیت‌های حادثه‌آفرین» روبروست.
این مسیر که تنها یک جاده محلی نیست، بلکه شریان حیاتی برای تردد ساکنان بیش از ۴۰ روستا و چندین شهر است، نقش استراتژیک در اتصال جنوب غرب کشور به بندر امام خمینی (بزرگ‌ترین بندر کشور) ایفا می‌کند. اما تناقض موجود در این مسیر تکان‌دهنده است؛ مسیری که در گزارش‌های خبری متعدد، اصلاح و بهسازی آن وعده داده شده، اما همچنان با وضعیت نیمه‌تمام و خطرناک خود، شاهد وقوع حوادث ناگوار و تلفات انسانی است.
چرا این بخش «فراموش» شده است؟
بخش حد چارات تا بیت‌صیوان، به دلیل ساختار عرضی نامناسب و عدم رعایت استانداردهای ایمنی در مسیرهای پرترانزیت، به کانون حوادث تبدیل شده است. این مسئله نه تنها امنیت جانی شهروندان و روستاییان را به مخاطره انداخته، بلکه به دلیل ماهیت ترانزیتی جاده، می‌تواند بر جریان حمل‌ونقل کالا و اقتصاد منطقه نیز تأثیر منفی بگذارد.
پرسش اصلی از مسئولان ذی‌ربط در حوزه راه و ترابری این است: چرا با وجود اهمیت استراتژیک این مسیر در اتصال به بندر امام خمینی و نقش کلیدی آن در تردد روستایی، این قطعه از جاده در برنامه‌های اجرایی به نظر می‌رسد در اولویت دوم یا حتی سوم قرار گرفته است؟
مردم رامشیر و اهواز، و به‌ویژه ساکنان روستاهای مسیر، دیگر به وعده‌های تکراری راضی نیستند. آن‌ها خواهان «خروج از چرخه فراموشی» و تبدیل شدن این مسیر از یک «جاده حادثه‌خیز» به یک «شریان ایمن» هستند. زمان آن رسیده که بودجه‌ها و برنامه‌های اصلاحی، از روی نقشه‌های اداری برداشته شده و به واقعیتِ خونینِ این جاده فرود آیند.
