خابران/ گزارش ویژه – رامشیر: داستان جاده‌های روستایی غرب «جراحی» دیگر از مرز «گلایه» گذشته و به مرحله «بحران» رسیده است. پیمودن مسیرهای عبدلیه، مرزه و صفحه، بیش از آنکه یک تردد ساده باشد، شبیه به یک عملیات ناممکن در «پیست آفرود» است؛ با این تفاوت که اینجا مردم با خودروهای شخصی و معیشت خود، بهای سنگین ندانم‌کاری و بی‌توجهی‌ها را می‌پردازند.
وضعیت فاجعه‌بار آسفالت در این مناطق، عملاً واژه‌ای به نام «جاده» را بی‌معنا کرده است. حفره‌های عمیقی که در دل مسیر دهن باز کرده‌اند، نه تنها جلوبندی و کمک‌فنری برای خودروهای اهالی باقی نگذاشته، بلکه به شکلی مستقیم، امنیت جان رانندگان و خانواده‌ها را هدف گرفته است. سوال اساسی اینجاست: سهم مردم نجیب این روستاها از بودجه‌های نگهداری راه‌ها چیست؟
گزارش‌های مردمی حاکی از آن است که تردد در این محورها، به کابوس روزانه تبدیل شده و بروز حوادث ناگوار رانندگی، کمترین پیامد این بی‌تدبیری است. در حالی که وظیفه ذاتی اداره راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای، صیانت از راه‌ها و تسهیل عبور و مرور است، سکوت و انفعال این مجموعه در برابر تخریب کامل جاده‌های غرب جراحی، مصداق بارز «تضییع حقوق عامه» است.
آقایان مسئول در اداره راهداری! صندلی‌های مدیریت برای تماشای تخریب سرمایه‌های ملی و مردمی نیست. مردم از وعده‌های توخالی خسته‌اند. جاده‌های عبدلیه، مرزه و صفحه، نیاز به «نهضت فوری بازسازی» دارند، نه نامه‌نگاری‌های بی‌سرانجام. اگر فردا حادثه‌ای جانی در این قتل‌گاه‌های جاده‌ای رخ دهد، چه کسی پاسخگوی خون‌های ریخته شده و خانواده‌های داغدار خواهد بود؟ مطالبه مردم شفاف است: همین حالا آستین‌ها را بالا بزنید، پیش از آنکه دیر شود.
مردم منطقه انتظار دارند که موضوع تخریب و بازسازی جاده های روستاها در غرب «جراحی» نه به صورت مقطعی و تبلیغاتی، بلکه به صورت یک برنامه جدی و زمانبندی شده در دستور کار قرار گیرد.
اداره راهداری باید برای این مسیرها پاسخگویی مشخص ارائه کند، نقشه کار و زمانبندی اصلاح را اعلام و نسبت به تأمین اعتبار لازم اقدام نماید. تردد ایمن شهروندان، یک مطالبه حداقلی و حق قانونی است که تعطیل بردار نیست؛ و معطل ماندن آن، توجیهی ندارد.
